ΣΚΗΝΗ 3η: Η πρώτη ανάμνηση

Η πρώτη μνήμη που θυμάται ο Μικές ήταν στα τέσσερά του. Ο Λένος τον ενημέρωσε ότι έπρεπε εσπευσμένα να πάνε σ’ ένα μέρος όπου η Λένα θα του γνώριζε έναν άγνωστο τύπο, πολύ μικροσκοπικό, κατακόκκινο και… συνοφρυωμένο! Αυτός ο τύπος είχε τα χάλια του, όμως έφερε μαζί του ένα παιχνίδι με πολύχρωμα πλαστικά ανθρωπάκια! Ο Μικές ενθουσιάστηκε με τα ανθρωπάκια κι ο Λένος τού είπε σοβαρά ότι αυτό είναι το δώρο του μυστηριώδη τύπου για το Μικέ και ότι αυτό θα ήταν από ‘δώ και πέρα Δικό Του. Ο Μικές αναρωτήθηκε τι εννοούσε ο Λένος με τη φράση «Δικό Του», κι όσο το σκεφτόταν τόσο βεβαιωνόταν ότι αυτή η φράση σήμαινε ότι μπορούσε όποτε θέλει να έχει αυτά τα ανθρωπάκια, να τα κάνει ό,τι θέλει κι ότι, αν ήθελε, μπορούσε να απαγορεύσει σε άλλους να τα πάρουν. Κατάλαβε τότε, για πρώτη φορά, ότι είναι άλλο αυτός και άλλο οι άλλοι. Κι ένιωσε μια αστραπιαία απειλή να γαργαλάει τις πατούσες του! Δεν της έδωσε όμως σημασία γιατί τον ενοχλούσε.

Τις επόμενες μέρες η σκέψη του παιχνιδιού τού ερχόταν πολύ συχνά στο μυαλό, κι όταν έπεφτε να κοιμηθεί, ανυπομονούσε να ξυπνήσει το επόμενο πρωί για να παίξει με τους χρωματιστούς του ήρωες! Μαζί με την ανυπομονησία, νάτος πάλι ο φόβος! Κι αν αυτός ο μυστήριος τύπος τού πάρει πίσω το παιχνίδι; Ή αν ο Λένος τού απαγορέψει να παίζει μ’ αυτό κάποια στιγμή; Μα αφού ήταν Δικό Του! Τα πλαστικά ανθρωπάκια έγιναν το νόημα της ζωής του. Όμως μέσα στις επόμενες δέκα μέρες το χρώμα τους άρχισε να χάνεται και τη θέση του κατέλαβε ένα γκρίζο μουντό χρώμα, μέχρι που αυτά έγιναν ολοκληρωτικά γκρίζα. Ο Μικές τα βαρέθηκε και τα πέταξε σε μια σκοτεινή ντουλάπα, όπου κανείς μπορεί ακόμη να τα βρει παρατημένα εκεί. Και τότε ο Μικές ένιωσε μόνος, άδειος, κενός. «Και τώρα τι;» αναφώνησε δραματικά!

ΣΚΗΝΗ 4η: Η οθόνη
ΣΚΗΝΗ 2η: Όνειρο μέσα σε όνειρο

Γράψτε τη σκέψη σας εδώ: