ΣΚΗΝΗ 18η: Υπνοβάτης

Παραθέτω λήμμα από το παιδικό ημερολόγιο του Μικέ, από την τρυφερή ηλικία των έξι, έτσι για το φερειπείν:

«Είμαστε στο εξοχικό μας! Είναι απόγευμα κι εγώ είμαι ξαπλωμένος στο σκληρό κρεβατοκαναπέ, όταν ξαφνικά ακούω φωνές: έχουμε επισκέψεις! Από τις φωνές που ακούω καταλαβαίνω ότι είναι οι θείοι και κάποιοι άλλοι τύποι που δεν τους γνωρίζω. Φφφφ, τι δουλειά έχουν όλοι αυτοί εδώ; Οι Λένοι δε φαίνονται να συμμερίζονται τον εκνευρισμό μου και βγαίνουν έξω να τους υποδεχτούν, ενώ εγώ το παίζω κοιμισμένος γιατί ντρέπομαι, και διάολε, είμαι μόλις έξι, κι έχω το δικαίωμα να έχω τις μαύρες μου και τα αντικοινωνικά μου, χωρίς να χρειάζομαι καμιά δικαιολογία γι’ αυτό!

» Περνάει μια ώρα κι αρχίζω να βαριέμαι! Πότε θα φύγουν; Θέλω να κατεβώ κάτω, να παίξω μαζί με τα ξαδέρφια μου. Το χειρότερο; Αυτή η κοριτσίστικη φωνή που ακούγεται μ’ έχει κομπλάρει τελείως και φοβάμαι μην τυχόν καταλάβει ότι ίσως και να θέλω να γίνει κάτι μεταξύ μας. Σπάζω το κεφάλι μου να βρω μια λύση για να ξεφύγω από το στενό κλοιό. Το βρήκα! Θα κάνω τον υπνοβάτη. Έχω ακούσει ότι οι υπνοβάτες περπατούν ανέκφραστοι, με τα χέρια σηκωμένα μπροστά, οπότε είναι μάλλον απλό.

» Σηκώνομαι με αυτοπεποίθηση απ’ το κρεβάτι και νιώθω τόσο χρωματιστός! Ανεβάζω τα χέρια, κλείνω τα μάτια μου και προχωράω, σιγά σιγά, ανάμεσα απ’ τους καλεσμένους, προς τη βεράντα. Ανοιγοκλείνω τα μάτια κατά διαστήματα, όσο πιο γρήγορα μπορώ, για να τσεκάρω για πιθανά εμπόδια και για να χαζέψω στα κλεφτά το κοριτσάκι (το δίχως άλλο τη βρίσκω ωραία), αγνοώ τα καλέσματα των γονέων και καλεσμένων (μα καλά, δε βλέπουν ότι υπνοβατώ;), και μόλις φτάνω στη σκάλα, η υπνοβασία ολοκληρώνεται, ανοίγω τα μάτια, κατεβάζω τα χέρια και φεύγω τρέχοντας προς τους φίλους μου! Τα κατάφερα!»

ΣΚΗΝΗ 19η: Όνειρο μέσα σε όνειρο
ΣΚΗΝΗ 17η: Η επιτυχία

Γράψτε τη σκέψη σας εδώ: