ΣΚΗΝΗ 17η: Η επιτυχία

Ο Μικές, παρά τη συστηματική γκριζοποίηση από τις διάφορες αυθεντίες που τον περιστοίχιζαν, με κάποιο τρόπο εξακολουθούσε να συντηρεί μια χρωματιστή φλόγα καλά κρυμμένη μέσα του, κι έτσι δεν του ήταν καθόλου δύσκολο να εγκαταλείψει την καριέρα του ως φοιτητής μικροοικονομολόγος, μόλις τρία μαθήματα πριν τη λήξη της, όταν κατάλαβε ότι μπορούσε να ζει από την τέχνη του δακτυλογραφείν.
Ο Λένος είχε μάθει στο Μικέ να δακτυλογραφεί σε μια παλιά γραφομηχανή της δεκαετίας του ’60, με μια σειρά ασκήσεων που κράτησαν περίπου ένα χρόνο, όταν ο Μικές ήταν εφτά. Κανείς όμως δεν περίμενε ότι ο Μικές θα γινόταν ο καλύτερος δακτυλογράφος της Ευρώπης, μόλις στα εικοσιτρία του!

Η απόφαση του Μικέ ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών (για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση-κλισέ). Όσοι πριν πέντε χρόνια του τηλεφώνησαν για να τον συγχαρούν για τις επιτυχίες του, τώρα τον ξαναέπαιρναν τηλέφωνο εκλιπαρώντας, εκβιάζοντας ή φοβίζοντάς τον, ώστε να τον κάνουν να επιστρέψει στο γκρίζο δρόμο της μικροοικονομίας. Οι μεταμορφώσεις τους σε γκριζωπές μέδουσες ή σκοτεινούς κέρβερους ήταν πια κάπως αναμενόμενες και δεν τον τάραζαν και τόσο, μάλιστα έβλεπε τα φαινομενικά τρομακτικά όντα με μια κάποια συμπάθεια! Άλλωστε η Κέλλυ, η χρωματιστή Ζετ κι ο αδερφούλης του, εκείνος ο πρώην κατακόκκινος τύπος που του είχε κάνει δώρο μερικά χρωματιστά πλαστικά παιχνίδια πριν είκοσι χρόνια, τον καθησύχασαν ότι δε συντρέχει λόγος ανησυχίας.

Ο Μικές ήταν πάρα πολύ γρήγορος στο να δακτυλογραφεί και διασκέδαζε πολύ δακτυλογραφώντας με τους δύο αντίχειρες, ή με κλειστό το αριστερό μάτι ή με το ένα χέρι σε ένα πληκτρολόγιο και με το άλλο σε άλλο, δημιουργώντας μερικά ρεκόρ που τον έκαναν γνωστό και πέρα απ’ τα σύνορα της Ευρώπης. Κι αυτό το παιχνίδι ήταν απολαυστικό για λίγο – μέχρι να το βαρεθεί κι αυτό… Και το αγαπημένο του πληκτρολόγιο πήρε εκείνη την καταραμένη Γκρι απόχρωση που πολιορκούσε κάθε πτυχή της ζωής του. Εξάλλου και ο ενθουσιασμός από την εκτίναξη του κασέ του, μια και οι πιο μεγάλες εταιρείες καταχώρισης δεδομένων τον ήθελαν να δουλέψει γι’ αυτές, γρήγορα εξατμίστηκε!

Ο Μικές ως τότε την έβγαζε με τρεις και εξήντα, και η ευκολία να μπορεί να ξοδεύει εκατοντάδες ευρώ για ένα γεύμα, ή μερικές χιλιάδες για ένα φαντεζί αμάξι τού φάνηκε αρχικά γαργαλιστική! Όμως τα χρήματά που έβγαλε μέσα σε δύο χρόνια έγιναν τόσα που δε θα προλάβαινε να τα ξοδέψει ούτε σε όλη του τη ζωή. Και τότε κοίταξε πάνω απ’ το κεφάλι του και είδε πάλι αυτό το εφιαλτικό Γκρι σύννεφο… και ακουμπώντας την εξωτερική πλευρά του λυγισμένου δεξιού καρπού του στο μακρύ μέτωπό του αναφώνησε με στυλ «C’est tragique… quelle est la signification…» – αν και δεν είχε την παραμικρή γνώση γαλλικών… Αλλά αυτά ταίριαζαν τόσο με την περίσταση!

ΣΚΗΝΗ 18η: Υπνοβάτης
ΣΚΗΝΗ 16η: Μέδουσες και ηθική

Γράψτε τη σκέψη σας εδώ: