ΣΚΗΝΗ 14η: Η συγκατοίκηση

Τα ελαφίσια μάτια της τον κοίταξαν με τόλμη. Το σανδαλόξυλο τύλιξε την ατμόσφαιρα.

— Μικέ, θες να συγκατοικήσουμε;
— Όπα!
— Τι όπα;
— Αλήθεια το λες; Δε φοβάσαι;
— Τι να φοβηθώ!
— Δεν ξέρω… Ξέρω ‘γώ; Μήπως κάτι δεν πάει καλά. Μήπως αρχίσω να σε βλέπω και σένα Γκρι!
— Γιατί, μήπως αν δε συγκατοικήσουμε, δεν μπορεί να αρχίσεις να με βλέπεις Γκρι;
— Μπορεί. Απλώς φοβάμαι, ρε Ζετ (απ’ το Ζηνοβία).
— Απ’ ό,τι έχω αρχίσει να καταλαβαίνω, ο φόβος είναι απ’ τα πιο Γκρι πράγματα στον κόσμο. Πάψε να φοβάσαι πια, χαζούλι, το μόνο που κάνεις έτσι είναι να το προσκαλείς να σε επισκεφτεί!
— Αχ, ρε Ζετ, με πεθαίνει η αφοβία σου. Ναι, φυσικά και θέλω να συγκατοικήσουμε!

ΣΚΗΝΗ 15η: Ακατάλληλα
ΣΚΗΝΗ 13η: Ποτέ τίποτα Γκρι δεν έφερε κάτι το χρωματιστό

Γράψτε τη σκέψη σας εδώ: