ΣΚΗΝΗ 12η: Οφθαλμίατρος

Δεν ένιωθε άνετα, ήταν φανερό… Ποτέ δεν ένιωθε άνετα με εκπρόσωπους της επιστήμης της ιατρικής από την πρώτη κιόλας μέρα της παρουσίας του σε αυτό τον μάταιο κόσμο, όταν εκείνος ο αλλόκοτος μαυροφορεμένος, μασκοφόρος ιατρός του προκάλεσε άφατο πόνο κόβοντας τον ομφάλιο λώρο.

Αλλά και αυτός ο οφθαλμίατρος που βρισκόταν αυτή τη στιγμή μπροστά του είχε κάτι μυτερά φρύδια που τον έκαναν πολύ τρομακτικό… Ξεροκατάπιε, μάζεψε όλο του το κουράγιο και έσκασε ένα βεβιασμένο χαμόγελο στην αυθεντία του οπτικού νεύρου.

— Γεια σας, γιατρέ.
— Καθίστε, κύριε. Πείτε μου τι σας συμβαίνει…
— Γιατρέ, βλέπω τα πάντα Γκρι.
— Α, είστε κι εσείς απ’ αυτούς;
— Ποιους;
— Αυτούς που βλέπουν τα πάντα Γκρι!
— Υπάρχουν πολλοί;
— Ναι, κι είναι όλοι τους θεότρελοι!
— Γιατρέ μου, αυτό δεν είναι πολύ βοηθητικό.
— Ασθενή μου, μην ανησυχείς. Τα ‘χουν παίξει τα κωνία και τα ραβδία σου! Πρέπει να καταλάβεις ότι η ιατρική σήμερα κάνει θαύματα και μπορεί να γιατρέψει την τρέλα, πόσο μάλλον την τρέλα που χτυπάει στο οπτικό νεύρο! Θα παίρνεις τα χαπάκια που θα σου γράψω τρεις φορές την εβδομάδα και θα γίνεις περδίκι σε μισό μήνα.

Τα χαπάκια είχαν κι αυτά χρώμα Γκρι. Και τίποτα το Γκρι δεν έφερε ποτέ κάτι το χρωματιστό!

ΣΚΗΝΗ 13η: Ποτέ τίποτα Γκρι δεν έφερε κάτι το χρωματιστό
ΣΚΗΝΗ 11η: Ζηνοβία

Γράψτε τη σκέψη σας εδώ: