ΣΚΗΝΗ 11η: Ζηνοβία

Στο μέρος όπου σπούδαζε, ο Μικές περνούσε ώρες στα εργαστήρια μικροοικονομίας. Μια μέρα, καθώς προχωρούσε αμέριμνος στο διάδρομο, άνοιξε η αίθουσα της πόρτας και τρία δροσερά κορίτσια, που ακτινοβολούσαν χρώμα και φως, εμφανίστηκαν.

Ο Μικές μισόκλεισε τα μάτια του απ’ τη λάμψη! Το πιο περίεργο είναι ότι ένιωσε το χρόνο να διαστέλλεται, να επιμηκύνεται, και τη στιγμή να διαρκεί ώρες, όλα άρχισαν να συμβαίνουν σε αργή κίνηση, ενώ τα μαλλιά των κοριτσιών ανέμιζαν γοητευτικά προς τα πίσω (σα να τα φυσούσε ανεμιστήρας ρυθμισμένος στη μεσαία σκάλα) και την ατμόσφαιρα πλημμύρισαν ήχοι από τη μελαγχολική, ερωτική, κλαίουσα κιθάρα του Gary Moore στο Still got the blues! «Όμορφη η πρώτη», αποφάνθηκε, «νοστιμούλα η δεύτερη»… Και μετά σιωπή: του Μικέ του κόπηκε η ανάσα και συνεπώς η λαλιά. Την έλεγαν Ζηνοβία και μύριζε σανδαλόξυλο!

ΣΚΗΝΗ 12η: Οφθαλμίατρος
ΣΚΗΝΗ 10η: Ο Λένος και οι ρακέτες

Γράψτε τη σκέψη σας εδώ: