ΣΚΗΝΗ 10η: Ο Λένος και οι ρακέτες

Ένα καλοκαιρινό απόγευμα, ο Λένος και ο Μικές κάθονταν στην αυλή του εξοχικού που έβλεπε στη θάλασσα και ρέμβαζαν… Ο Μικές τον επισκεπτόταν συχνά, τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα, από τότε που η Λένα πήγε για ύπνο βαθύ… Κάποια στιγμή το βλέμμα του Μικέ έπεσε στα κατάγκριζα φρύδια του Λένου… Και τότε τον ρώτησε:
— Λένο, τι συμβαίνει και γκριζάρεις τόσο δραματικά;
— Απλώς έκανα πολλά μπάνια και μαύρισα!
— Λένο, ειλικρινά αναρωτιέμαι αν πάσχεις από χρωματοψία ή αν σπας πλάκα μαζί μου.
— Μικέ, μπα σε καλό σου, μ’ αυτό το θέμα με το Γκρι! Κόφτο πια, μου φέρνει στο νου το τέλος της Λένας και μελαγχολώ!
— Οκέι, τότε μίλα μου για κάτι ευχάριστο…

Ο Λένος σήκωσε το βλέμμα του προς ένα γλαρόνι που έκοβε βόλτες στον ορίζοντα, το βλέμμα του γλύκανε και ένα χαμόγελο νοσταλγικό στρογγυλοκάθισε στη φάτσα του:

— Ααα, θυμάμαι τα καλοκαίρια παίζαμε ρακέτες, στην αμμουδένια παραλία μας, με το θείο σου, τον αδελφό μου, και παίζαμε τόσο θεαματικά και ο κόσμος συγκεντρωνόταν γύρω μας και όλοι θαύμαζαν και χειροκροτούσαν, κορίτσια και αγόρια, και ήταν όλα τόσο ζωντανά, τόσο χρωματιστά. Μα παίζαμε εκπληκτικά, το κάναμε εμείς να μοιάζει τόσο θεαματικό.
— Γιατί;
— Ξέρω ‘γώ; Για πλάκα!
— Μμμμ! Λες τα χρώματα να επανέρχονται όταν τα πράγματα γίνονται για πλάκα;
— Πάλι αυτή η ψύχωση με το Γκρι; Να πας σ’ έναν οφθαλμίατρο!
— Θα πάω!

ΣΚΗΝΗ 11η: Ζηνοβία
ΣΚΗΝΗ 9η: Η Κέλλυ

Γράψτε τη σκέψη σας εδώ: