ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ένα μυθιστόρημα που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει κάποιους ήρωες. Αν δεν είχε ήρωες, δε θα μπορούσε να εξελιχθεί με κανένα τρόπο. Δεν εννοώ τους ήρωες ως κάποιους μυστήριους τύπους που έχουν φοβερές ικανότητες στη δύναμη ή στη σκέψη…. Μιλάω απλώς για κάποια πρόσωπα, σαν όλα τα υπόλοιπα πρόσωπα, που πάνε τουαλέτα, τρώνε, κοιμούνται και σκέφτονται. Ενίοτε μπορεί (ή μπορεί και όχι) να κάνουν και σεξ. Δεν είναι όμως ότι έκαναν σεξ από πάντα τους, γιατί όταν ήταν μικροί σε ηλικία, ΟΛΟΙ οι ήρωες δεν έκαναν σεξ. Ενώ έκαναν όλα τα υπόλοιπα που ανέφερα πριν. Τέλος πάντων!

Οπότε πρέπει να βρω έναν τέτοιον ήρωα. Πράγμα όχι εύκολο, γιατί αν ο ήρωας ήταν κανένας σπουδαίος τρομοκράτης με κόκκινα μαλλιά, ή μαθηματικός-διάνοια με σπινθηροβόλο βλέμμα, δε θα χρειαζόταν τίποτα άλλο για να σταθεί. Τώρα όμως, όταν μιλάμε για συνηθισμένους, απλούς, καθημερινούς ήρωες, που πάνε τουαλέτα, τρώνε, κοιμούνται και σκέφτονται, τα πράγματα είναι πιο σκούρα.

Θέλω επίσης να σας διαβεβαιώσω ότι την ώρα που γράφονται αυτές οι λέξεις δεν έχω ιδέα τι θ’ ακολουθήσει. Από πού θα ξεκινήσει; Και πού θα φτάσει; Πού το πάω; Θα ολοκληρωθεί; Ποιος ξέρει… Εγώ πάντως θα το ανακαλύπτω κάθε μέρα που προσθέτω κάτι σ’ αυτό! Ίσως λοιπόν να μπαίνετε στον κόπο να διαβάζετε ένα μυθιστόρημα χωρίς τέλος, ή ίσως χωρίς μέση, ή δεν ξέρω τι άλλο. Προχωρήστε με δική σας ευθύνη στην ιστορία που ξετυλίγεται αβέβαια στις επόμενες σελίδες!

ΣΚΗΝΗ 1η: Γέννηση

Γράψτε τη σκέψη σας εδώ: